هر دسته و جمعيتى كه فكر و كارشان با هم متّحد است . جهت نزول : طبرى و ابو الفتوح و ديگر مفسّرين نوشته‌اند : آيت اوّل اشاره است به آنها كه در زمان پيغمبر و پس از وفات آنحضرت مرتدّ شدند و مسلمانان آنها را وادار كردند كه بمقرّرات اسلام تسليم شوند ، و آيت دوّم و سوّم براى معرّفى حضرت امير المؤمنين است كه در مسجد در حال ركوع نماز ، انگشتر خود را به فقير داد . اين قضيّه در كتب شيعه و سنى مفصّل نوشته شده است . ترجمه : 57 اى كسانى كه به خدا و پيغمبر او گرويده‌ايد اگر از شما ز دين خود برگردد زود خدا مردمى آورد كه آنها را دوست دار و آنها او را و در برابر مسلمانان خوارند و فروتن و برابر كافران برترند و نيرومند و به راه خدا مىجنگند و ز سرزنش ملامتگر نمىترسند اين [ آدمگرى ] فزون بخشى خداوند است كه بهر كه خواهد و بسر نوشت او كرده آن را بدهد چه خداوند گشاده توان است و بسيار دانا 58 . البتّه دوست و سرپرست شما خدا است و پيغمبر او و آنها كه مومن شده‌اند همان كسان كه نماز ميخوانند و به ركوع زكات ميدهند . 59 و آنكه خدا و پيغمبر او و كسانى كه مؤمن شدند دوست بدارد [ از دسته ى خداوندى است ] و البتّه گروه خدا چيره باشد و بس . سخن مفسّرين : « يُحِبُّهُمْ وَيُحِبُّونَه » 57 طبرى : محمّد بن كعب گفت : عمر عبد - العزيز حاكم مدينه بود ، روزى من را احضار كرد و گفت ديشب خوابم نبرد از انديشه ى مقصود و معنى اين آيه ، من گفتم : مقصود حكومتهائى است كه از قبيله ى قريش انتخاب شده‌اند ، و هم حسن بصرى و ضحّاك و ابن جريج و قتاده گفته‌اند : چون ابو بكر با مرتدّين جنگ كرد و آنها را وادار بمقرّرات اسلام كرد . پس مقصود از اين جمله ابو بكر است ، و از پيغمبر نقل كرده‌اند كه به ابو موسى اشعرى فرمود : مقصود از اين جمله قبيله ى تو هستند ، و از مجاهد نقل شده است كه مقصود مردم يمن هستند ، و سدّى گفته است : مقصود گروه انصار پيغمبر هستند . مجمع : روايت شده است كه چون از پيغمبر معنى اين آيه را پرسيدند ،